پس از جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۵ م، به پيشنهاد دولت ارمنستان و تصميم دولت شوروی سابق، مهاجرت سی هزار نفر ارمنی از ايران، يونان، بلغارستان، رومانی، لبنان و سوريه مجاز اعلام شد. تعداد مهاجران ارمنی از ايران حدوداً هجده هزار نفر بود كه در سال ۱۹۴۶ م انجام پذيرفت. اكثر ساكنين روستاهای ارمنی نشين، خانه و اموال خود را به فروش رسانده و منتظر مهاجرت ماندند. وليكن همگی موفق به اين كار نشدند و مجبور به ترك روستاها و كوچ به طرف شهرها خصوصاً تهران و اسكان در محله هايي نظير بهجت آباد و سپس يوسف آباد، نارمك، مجيديه و حشمتيه شدند. اين گروه مردم چون ديگر گوسفندی برای تأمين نخ پشمی مورد استفاده قاليبافی نداشتند، به كارهای صنعتی ديگر روی آوردند و به تدريج هنر قاليبافی رو به فراموشی نهاد از قاليبافان ارمنی قديمی تنها نامشان و تعدادی از آثارشان به جای مانده است.
متن خبر برای کاربران ويژه می باشد!
پینوشت:
معرفی نويسنده: مايرنی هواساپيان در سال ۱۳۴۶ در تهران متولد شد. در سال ۱۳۷۵ وارد دانشگاه الزهراء شد و در رشتة صنايع دستي به تحصيل پرداخت. از آنجا كه به فرش و ديگر دستبافتهها علاقمند بود موضوع پايان نامه خود را “ بررسي زيراندازهاي ارمني باف ايران“ انتخاب نمود. وی همچنين چندين عنوان كتاب را ترجمه نمود كه برخی از آنها عبارتند از: ۱-قالیهای ارمنی انتشارات اتحاديههای گمرك در ارمنستان ۲-قالی ارمنی تأليف ماينا قازاريان ۳-گليم ارمنی تأليف سريك داوديان
اگر این مطلب را میپسندید از طریق لینکهای زیر در شبکههای اجتماعی به سایر علاقه مندان همرسانی کنید!
اولین نفری باشید که دیدگاه خود را ثبت میکند!
تجربه، پرسش یا نظر شما، راهنمای ارزشمندی برای دیگر کاربران است.
نظرات شما: