رَج به رَج تا ترنج؛ وقتی نغمه تار فرش "ابریشمین خودرنگ" مهدیشهر به جان مینشیند
شاید چند سال قبل که چند جوان علاقهمند و البته خوشفکر مهدیشهری موضوع احیای «فرش خودرنگ» ایل سنگسری بهعنوان میراثی کهن و باارزش و یادگاری از یکی از بزرگترین ایلات عشایری ایران سخن میگفتند، کمتر کسی گمان میکرد که کارها با این سرعت بهپیش برود و امروز یک رویداد هنری در این زمینه برگزار شود.
شاید تا همین چند سال قبل کسی نمیدانست که مهدیشهر در قدیم مهد فرش با ارزش خودرنگ در ایران بوده و شاید تا همین ۱۰۰ یا ۵۰ سال قبل خانههای مردم عشایری این شهرستان پر از نغمه "دستین" یا " دستوک" بر "تاروپود" دارهای "بلندبالای" قالی خودرنگ سنگسری بود.
فرشهایی که بافندگانش آنچنان از عمق و جان میبافتند، که به دلیل استحکام و بافت محکمی که داشت به "فرشهای آهنین" شهره بود.
فرشهایی که بهواسطه سبک زندگی عشایر ایل سنگسری و رنگ رنگین نخهای پشمین ریسیده شده که در بافت آن به کار میرفت؛ چون "فرشهای ابریشمین" میدرخشید. فرشهایی که رنگرزی شامل مراحل بافت آن نمیشد و به قول امروزیها ارگانیکِ ارگانیک" بود.
علت این روند "نامبارک" هرچه باشد نباید از بیتفاوتی مسئولان در این مدت نسبت به این میراث ملموس هنری و تاریخی دیار ایل سنگسری بهسادگی گذشت. البته شاید در این میان کمتوجهی مردم و سازمانهای مردمنهاد به این هنر اصیل نیز در خاموش شدن روشنای آتش عشق عشایر هنرمند ایل سنگسری به بافتن فرشهایی نه از جنس ابریشم اما به جلوهگری و ارزش آن بیتأثیر نبوده است.
قیمت ارز و کاهش ارزش صادرات فرشهای ایرانی به خارج از کشور پرونده بافندگی فرشهای سفارشی در کشور همبسته شده و بافندگان هم به شغلهای دیگر روی آوردند.
وی با اشاره به برگزاری نمایشگاه و رویداد هنری "فرش خودرنگ ایل سنگسری" در شهرستان مهدیشهر عنوان میکند که برگزاری این رویداد هنری و نمایشگاه ملی یکی از زمینههای بسیار مطلوب برای آغاز فرایند احیای بافت فرش خودرنگ ایل سنگسری است.
گزارش از محمدرضا خزر
اولین نفری باشید که دیدگاه خود را ثبت میکند!
تجربه، پرسش یا نظر شما، راهنمای ارزشمندی برای دیگر کاربران است.
نظرات شما: